Don’t Know!   

—- > 1st a.pass Conference on the Art of Research  

16 – 17 September 2011 – 11-19h – de Bottelarij, Brussels

a.pass welcomes you to join us in a 2-day public conference on the Art of Research

a.pass is an artistic research environment based on self-organization and collaboration that provides an individualized framework for theoreticians and artists to work, think and experiment. After five years we decided to organize a conference in order to reflect upon the shifting notions of this ‘artistic research’ and to question the political implications of the discourses and practices we use(d).

When a.pass is performing a conference this does not simply imply a gathering to exchange knowledge on artistic research practices. In the course of three days we rather aim to create a frame in which research is put into practice and shared with the audience. In other words: we will organize a conference which provides different working situations, allowing an in-depth experience of research formats, relations and situations, and the specific ‘knowledges’ these produce.

We would like to invite you to join us at this gathering, and to contribute to the working and thinking process. Following the suggested attitude in our conference-title – Don’t Know! – we open up different lines of questioning for you to contribute to:

What is the specificity of the knowledge produced in the arts today? Can they still claim a political, or even subversive position in the politicized, aestheticized, techno-sized and mediatized knowledge production process? How do we create the appropriate, critical and creative formats for feedback and support for the (potentially very different) kinds of artistic research? How do we keep the framework for such researches open enough so as not to smother them in an over-protective embrace? And at the same time: how to stimulate the appearance of alternative forms of knowledge out of artist-driven formats of research?

For an up-to-date program, check our website on www.apass.be.

SUMMER SCHOOL

organized by the interdisciplinary research platforms: a.pass, IDeA (RITS) and De Samenscholing/PAN (CAMPO)

19-24 September 2011 – CAMPO victoria, Ghent

 

Workshop 1: ANTONIO ARAUJO

How to artistically intervene in the urban space of the city of Ghent?

Brazilian artist and researcher Antonio Araújo is currently combining his teaching activities at the University of São Paulo with his work as the artistic director of Teatro da Vertigem in São Paulo, a company that sees their projects as  interventions in the city, as well as theatre pieces. The company usually stages its performances in site-specific locations such as (abandoned) churches, prisons and hospitals.

The idea of Antonio’s workshop is to experience different points of departure in working with site and urban interventions based on some practices developed by Teatro da Vertigem. While working in a collaborative way in the city of Ghent, we will experiment the power of mobilization that theatre provides without falling into the trap of redundancy or illustration, without searching for artistic legitimation only through sociological concerns and without incurring into charitable appeasements. Through intervening in the urban space, theatre recovers its public art dimension – which has always been there, but was sometimes blurry or forgotten.

Workshop 2: JACOB WREN

How to stage discussions about art and politics?

Jacob Wren is a Canadian writer and maker of theatre on the edge of critical discourse and performance. His books include Unrehearsed BeautyFamilies Are Formed Through Copulation and Revenge Fantasies of the Politically Dispossessed. As co-artistic director of Montreal-based interdisciplinary group PME-ART he has co-created among much more, the ongoing HOSPITALITY series which includes: 1: The Title Is Constantly Changing (2007), 2: Gradually This Overview (2010)3: Individualism Was A Mistake (2008) and 5: The DJ Who Gave Too Much Information (2011) that will be shown in CAMPO during the Summer School on September 19. In 2008 Jacob was commissioned by CAMPO to collaborate with Pieter De Buysser on An Anthology of Optimism.

Jacob’s workshop is based on the technique of the relay-interview, a simple game for having unexpected conversations. It involves asking and answering spontaneous questions that are loosely based around on one or several themes chosen before the game starts. It is an attempt to have genuine, surprising exchanges within a performance situation. And to find out what we think, how we think about it and what we most want to know.

Check his blog on http://www.radicalcut.blogspot.com

Each day of the Summer School will be concluded by an EVENING PROGRAMME, starting at 8pm:

19 Sep: The DJ Who Gave Too Much Information – PME-ART (Caroline Dubois, Claudia Fancello and Jacob Wren)

20 Sep: Antonio Araujo presents his work

21 Sep: discussion on site-specific work – Antonio Araujo & guests

22 Sep: relay-exercise of Jacob Wren

23 Sep: discussion – Jacob Wren & Rudi Laermans

Participation fee: 200€ (brunch and dinner included!)

The application form (deadline: 20 August 2011) and further information are available on www.campo.nu. We would be delighted to welcome a mix of visitors and participants, artistic practitioners and academic researchers alike.

www.apass.bewww.rits.bewww.campo.nu

Teken de petitie, stuur dit door naar zoveel mogelijk collega’s, medestudenten, sympathisanten, publiek, politici, pers etc. en kom maandag 27 juni naar Den Haag!

Petitie:

http://jongekunstenaars.petities.nl/

WIJ

Jonge kunstenaars, theatermakers, choreografen, muzikanten; studenten aan kunstvakopleidingen; net afgestudeerden en iedereen die met ons sympathiseert

CONSTATEREN

Dat we door deze regering zijn bedrogen. Deze regering zegt op te komen voor de hardwerkende Nederlander en zegt voorstander te zijn van kwaliteit, ondernemingszin en innovatie, maar laat ons op een ongenadige manier in de steek. De staatssecretaris van Cultuur veegt alle plekken van de kaart waar wij de start als professioneel kunstenaar kunnen maken; waar we ons talent kunnen tonen, onze vaardigheden kunnen ontwikkelen en onze excellentie kunnen bewijzen. De postacademische opleidingen, productiehuizen, broedplaatsen en festivals – kortom ál onze (toekomstige) werkplekken worden opgeblazen en gesloopt.

Wij zien een land opdoemen waar kwaliteit wordt verward met succes. En waar succes wordt gemeten met cijfers alleen. Een land waar de kruideniersterm A-merk is doorgedrongen tot in de kunst. Een land dat zijn jeugd verwaarloost en minacht. En ontkent dat ontwikkeling tijd kost. Wij zien een land waar op complexe vragen alleen nog maar simpele antwoorden mogen bestaan; waar op de vraag naar hoe je moet leven, of wat goed is of waar, alleen een antwoord mag worden gegeven waar je geld mee verdient. Wij zien een land dat bang is en geen idee heeft, dat geen enkel risico aandurft en in de kunst alleen wil betalen voor wat zich reeds heeft bewezen. Een kunstbeleid dat niet durft te kijken en te oordelen: dat iemand als Vincent van Gogh pas zou willen subsidiëren wanneer die het letterlijk niet meer nodig heeft – als hij dood is of heel goed verkoopt. Wij zien een land opdoemen waar je niet meer aan mag stormen maar alleen gearriveerd mag zijn.

Wij zien een dor, verlaten landschap voor ons, waar eenzaam en dreigend een handjevol topinstellingen staat. Bevolkt door mensen die zelf tot bloei kwamen in een omgeving die nu niet meer mag bestaan; geleid door mensen die opschoten in een tuin waar nu niets meer mag bloeien, waar alle onkruid wordt gesnoeid en de vruchtbare aarde geasfalteerd.

Wij constateren dat deze regering een afschuwelijke en onherstelbare fout maakt. Geen politiek die zijn jongeren en zijn kunstenaars minachtte, is ooit in staat geweest om te overleven. Geen één. Wij zijn de toekomst. Onderschat ons niet.

VERZOEKEN

Een heroverweging van deze extremistische beslissing. Wij verzoeken de regering om het circuit waarin wij net zijn begonnen of op het punt staan te beginnen, overeind te houden. Om de plekken te behouden waar wij onze excellentie kunnen ontwikkelen en bewijzen.

Om de vruchtbare omgeving waarin onze topinstellingen staan te behoeden voor woestijnvorming. Omdat wij daar met al ons talent en al onze hartstocht en al onze verse en nieuwe ideeën, hardwerkend en niet op geld belust, de toekomst vertegenwoordigen. Wij zijn de kunst van de toekomst; ontwikkelen de toekomstige ideeën; zijn de toekomstige leiders voor de toekomstige top.

Wij eisen dat de regering kiest voor de toekomst van haar land

l

Teken de petitie, stuur deze mail door naar zoveel mogelijk collega’s, medestudenten, sympathisanten, publiek en kom maandag 27 juni naar Den Haag !!

Petitie:

http://jongekunstenaars.petities.nl/

Groetjes uit de redactiekamer !

Open atelier huldigt in !
(maandag 16 mei)

Masters in Animatiefilm, Bram Algoed, Kristof Jakiela en Ben Gijsemans houden een marathon animeren in studio 3,

live te volgen via de projectie in het café,

je kan ook boven aan studio 3 zelf een kijkje gaan nemen !

VOOR MEER FOTO’S GA NAAR

http://www.flickr.com/photos/tramzwart

RITS DRAMA

Concept/Regie:
Renée Goethijn
Spel:
Lore Uyttendaele, Maarten Scheir, Renée Goethijn

De Afgrond Regent Kuilen Telkens Ons Ursula Ronddoolt In Slavische Moerassen

22:10 – maandag 16 mei – Kleine zaal

—————————————————

REVIEW

De afsluiter van de eerste festivaldag was een collage van kleine taferelen.  Er was duidelijk over nagedacht, en met veel goesting gespeeld, maar toch nog niet helemaal af. Enkele dingen die u gemist heeft, mocht u er zelf niet bij zijn geweest: er was een kleine choreografie met een tuinkabouter,  een stukje tekst met pruik en vampierentanden, er werd gerollebold in een tentje, er was een door dikke brilglazen starende moeder met bontmuts en bontjas, er werd met eten en servies gesmeten. Dit alles eindigde met trompetgeschal en een postkaartje. Een bizarre trip, die ergens wel smaakt naar meer.

E.L.

Rits drama

Collective work, concept:
Katharina Merschel

Performers:
José de Jong,Katharina Merschel,
Teresa Noronha Feio, Gorges Ocloo.

Interactive dance-theatre-performance about falling, – and the biggest fall: death. Who´s deciding, when and how we die? A preparation and try-out for the last chapter. Until the game is over.

20:00 – maandag 16 mei – grote zaal

_______________________________________________________________

“I want to be on a top of a mountain. It´s warm, but with snow and a lot of wind. I´d like to be alone. For ten minutes. Then we are together. We are talking and laughing. And then a free fall. Crash. I can fall off a rock, it´s no problem.”

“Home is: The garden. The summer, Indian summer, the light is this six-o-clock-light. Me in the grass. I take a lot of space. I am allowed to take space. I can smell the roses and the daises. And no parents. He´s watching me.  Maybe it´s an hallucination, I don´t care.  I just feel, he´s there. And than,  the grass breaks through my skin. I’m covered  with grass. I think, I can do it in half an hour or hour.”

“I think, I would kiss everybody, walking around in the city. There are always people. I am walking in a little bubble. Finally I get to the edge of a cliff. Alone – that´s exciting. I swing forth and back. Forth and back Than I fly – towards the sea. A very soft fall. My skin, everything starts to disappear. At last also my spine disappears. In fact, I would like to be burned. A coffin – that´s a jail.”

“Her name was free-fall.”

_______________________________________________________________
REVIEW
Fallen, een impressie.

Vier studenten van het RITS dagen ons uit de dood onder ogen te zien.  Een collage van indrukken en beelden leiden de toeschouwer rond in de wereld achter het gordijn.  De afsluitende dans doet je naar adem happen: als dit sterven is, ontvang ik magere Hein met open armen.

De voorstelling begint knus, met rode pluchen kussens en verhalen over de mooiste plaatsen  De makers spelen met simultaniteit, muziek, tijd en beweging.  En dan worden we uit onze warme cocon gerukt.   Van veilig middelpunt naar de rand, de wereld van de zelfhulpcursussen tegemoet.  Voor onze verbaasde neus ontvouwd zich een 6-stappen plan voor sterven, videobeelden inclusief.  In een volgend stadium krijgt ‘Galgje’ plots een wrange bijklank.  En dan wordt er gedanst, zo intens dat het pijnlijk wordt, tot het doek valt.

De voorstelling blijft o.m. door de betrokkenheid als toeschouwer steeds boeien.  Geslaagd!

K.B.

_______________________________________________________________

 

KASK Multimediale vormgeving

van/door
Oona Libens
met
Siri Libens


“… Er zaten grote scheuren in de hemel, en over heel de wereld waren draden gespannen als een web zodat niemand nog ergens naartoe kon. De bossen hadden iets dreigends, er groeide niets dan identieke bomen in oneindig lange loodrechte lijnen, …” 

Deze nachtmerries over de toekomst stuurde Alma Cuomo naar haar zus in Italië in 1887. Ze was een van de oprichters van het Italiaanse Teatro Dondolo dat tussen ca. 1880 en 1903 met ezels en karren door Italië en Europa trok en hun bizarre schaduwspelen opvoerde. Het gezelschap bestond uit een komen en gaan van muzikanten, poppenspelers, ornithologen (vogeldeskundigen) en botanici, vagabonden en verschillende ambachtslieden…

Op basis van brieven en tekeningen van het theatergezelschap heeft Oona Libens een reconstructie gemaakt van hoe hun voorstellingen er konden hebben uitgezien.

_______________________________________________________________
21:40 – maandag 16 mei – kleine zaal

REVIEW

Een sprookje van schaduwen

Een houten installatie met daarop geschilderd: ’Teatro Dondolo’. Dromerige klanken. Duisternis. Dan ontspint zich in het schijnsel van een lampje een klein sprookje van schaduwen dat je voor even meeneemt naar de tijd voor de film, televisie en het internet. Surrealistische figuren, soms lijken het kleine mensjes, dan weer insecten of juist vogels, vliegen over het doek en vormen in combinatie met de steeds wisselende decors magische beelden die de fantasie prikkelen. Het schaduwspel beperkt zich niet tot de houten installatie, ook op de wanden van de kleine zaal vormen zich schaduwen van de makers in de weer met hun installatie. Dit levert, hoewel waarschijnlijk onbedoeld, mooie beelden op. Het doet dan ook pijn als het licht weer aangaat en het publiek de zaal moet verlaten, terug de werkelijkheid in.

-Marlou de Bont-

KASK Multimediale vormgeving

van
Evelien Verhegge.
met
Nele Callebaut, Dries Douibi, Rachel Gruijters, Ophelia Debisschop, Robbert Goyvaerts, Ellen van Dun, Lore Raport, Jasper Pollet, Sandrine Verstraete, Ingeborg Deglein, Maarten Wils, Maud Veen en Klaas De Roo.

Een wandeling van precies een kwartier
Een performance op zoek naar het punt
waarin fictie en realiteit elkaar raken.
Terwijl de nacht inzet op het canvas van de stad
vervaagt hopelijk heel even
de grens tussen wat echt is en wat niet.

_______________________________________________________________
22:00 – maandag 16 mei en dinsdag 17 mei – individuele wandeling (15′)

—————————————————————

REVIEW

De wereld als kunstobject

Als in een droom dwalend door nachtelijk Gent op de vervormde klanken van ‘Für Elise’ blijkt kunst opeens overal aanwezig te zijn. Niet alleen in de gemaskerde figuren die soms onverwachts in het schijnsel van een lantaarn opduiken, maar ook in een gescheurd stuk plastic, een halfopen deur, een achtergelaten bankstel op straat. Door kleine stukjes kunst te verweven in de alledaagse realiteit speelt Evelien Verhegge met de verwachtingen van het publiek en maakt ze de wereld tot kunstobject.

-Marlou de Bont-


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.